Widzimy w dzisiejszej ewangelii, 偶e Jezus krytykuje faryzeusz贸w i uczonych w prawie, a zatem najwy偶sze autorytety religijne w Izraelu. Wielokrotnie w historii Izraela B贸g posy艂a艂 prorok贸w, kt贸rzy przychodzili z nieprzyjaznym, twardym s艂owem krytyki, zw艂aszcza pod adresem w艂adz religijnych. By艂 to cz臋sto jedyny spos贸b napominania, jakim B贸g dysponowa艂. Krytyka zatem jest czym艣 biblijnie uzasadnionym. Co wi臋cej, w sytuacji聽 jawnej niesprawiedliwo艣ci i zaniedbania, jest czym艣 koniecznym i nakazanym. W tej sytuacji mamy nie tylko moralne prawo ale i obowi膮zek by krytyk臋 podj膮膰.

Jak zatem krytykuje Pan Jezus? Przede wszystkim rzeczowo. Jezus jest krytyczny ale nie krytykancki; ma nie tylko uczucia ale i argumenty, kt贸rymi si臋 pos艂uguje. Zarzuca faryzeuszom i uczonym w prawie ob艂ud臋 i hipokryzj臋. G艂osz膮 ale sami nie czyni膮. To jednak, co najbardziej zdumiewa w postawia Pana, to Jego otwarcie na dobro, kt贸re w faryzeuszach dostrzega. Tym dobrem jest g艂oszona przez nich nauka. 鈥濩zy艅cie i zachowujcie wszystko, co wam polec膮..[Mt23,1). Nie ma ludzi absolutnie z艂ych. Nawet najwi臋kszy przest臋pca ma w sobie okruchy dobra. Uczciwo艣ci膮 intelektualn膮 jest to dobro dostrzec i podkre艣li膰. To jest w艂a艣nie to, co Pan Jezus czyni w stosunku do faryzeusz贸w.

Problem polega na tym, 偶e krytyce cz臋sto towarzyszy negatywny stan emocjonalny. Czasem przekaz emocjonalny jest tak silny, 偶e nie jeste艣my w stanie odr贸偶ni膰 osoby od tego, co ona g艂osi. Krytykujemy w贸wczas i odrzucamy wszystko, co z ta osob膮 si臋 wi膮偶e. Umiej臋tno艣膰 dobrej dyplomacji polega na tym, 偶e wpierw nim wytocz臋 siermi臋偶ne dzia艂a krytyki,聽 zadaj臋 sobie trud, by zobaczy膰 dobro w drugiej osobie. 艢w. Ignacy z Loyoli w 膯wiczeniach Duchowych powie, 偶e ka偶dy dobry cz艂owiek winien by膰 bardziej skory do ocalenia wypowiedzi bli藕niego ni偶 do jej pot臋pienia. To w艂a艣nie czyni Pan Jezus. Ocala nauk臋 g艂oszon膮 przez faryzeusz贸w, pot臋pia jednak niesp贸jno艣膰 w ich moralnym post臋powaniu. Poddaje krytyce ich dzia艂anie, poniewa偶 jest ono krzywdz膮ce dla bli藕nich: 鈥瀢i膮偶膮 ci臋偶ary wielkie i nie do uniesienia i k艂ad膮 je ludziom na ramiona, lecz sami palcem ruszy膰 ich nie chc膮鈥. Ostatecznie wi臋c za krytyk膮 Pana stoi mi艂o艣膰 do uciemi臋偶onych i maluczkich, Jego troska o cz艂owieka.

Cz臋sto du偶o k艂opotu sprawia膰 mog膮 s艂owa Jezusa: 鈥濶ikogo nie nazywajcie waszym ojcem [鈥 nie chciejcie te偶 aby was nazywano mistrzami鈥. Jako do kap艂ana-Jezuity, cz臋sto tak w艂a艣nie ludzie si臋 do mnie zwracaj膮. Czy powinienem wi臋c od dzi艣 nie pozwala膰 si臋 tak tytu艂owa膰? Czy Jezus krytykuje tytu艂y jako takie? Chyba nie, bo przecie偶 tak偶e Jego samego tytu艂owano 鈥濺abbi鈥. Jezus funkcjonowa艂 wi臋c w nomenklaturze swoich czas贸w i nie mia艂 z tym problem贸w. Za krytyk膮 tytu艂贸w kryje si臋 bardziej krytyka nadu偶y膰 z nimi zwi膮zanych. Tytu艂y maj膮 przypomina膰 o odpowiedzialno艣ci. Je艣li zatem kto艣 zwraca si臋 do mnie per ojciec, to przypomina mi o moim obowi膮zku bycia ojcowskim wobec tych, kt贸rzy przychodz膮 i prosz膮 o sakrament pojednania czy kierownictwo duchowe. Tytu艂 przypomina o obowi膮zku i okre艣la konkretny rodzaj s艂u偶by w ko艣ciele. Kto艣, kto si臋 szczyci tytu艂ami, nie uwolni艂 si臋 od egoistycznej ch臋ci szukania poklasku i znaczenia. Kto艣 taki jest nieczytelny w swojej funkcji, hipokrytyczny, podobnie jak faryzeusze z dzisiejszej Ewangelii. Tytu艂 wi臋c, w tym przypadku, bardziej mu szkodzi ni偶 pomaga.

Pan Jezus wzywa w dzisiejszej Ewangelii do pokory, bo tylko ludzie pokorni potrafi膮 s艂u偶y膰. 艢w. Franciszek z Asy偶u, podobno cz臋sto przypomina艂 swoim uczniom, 偶e jedyn膮 rzecz膮, kt贸ra do nich nale偶y, i kt贸r膮 mog膮 si臋 chlubi膰 s膮 ich w艂asne grzechy. Kt贸偶 jednak o zdrowych zmys艂ach chlubi艂 by si臋 swoimi grzechami? I w艂a艣nie o to chodzi, 偶e kto艣, kto widzi w艂asn膮 grzeszno艣膰, czuje si臋 upokorzony i wo艂a o mi艂osierdzie i nawr贸cenie, a taka to postawa jest w艂a艣ciwa przed Bogiem. Pokora ucisza dusz臋, umacnia pok贸j wewn臋trzny i czyni otwartymi na Boga.

鈥濸anie, moje serce si臋 nie pyszni i nie patrz膮 wynio艣le moje oczy. Nie dbam o rzeczy wielkie ani o to, co przerasta moje si艂y. Lecz uspokoi艂em i uciszy艂em swoj膮 dusz臋, jak dziecko na 艂onie swej matki, jak ciche dziecko jest we mnie moja dusza鈥. (Ps 13,1-3).聽